امروزدوشنبه, 29 آبان 1396-- Monday Nov 20 2017

ساعت 09:11:39

آخرین به روز رسانی : دو شنبه 00:49:35

درد دلِ حبیبه

درد دلِ حبیبه

دوشنبه, 25 شهریور 1392 ساعت 12:08 کدخبر :5977
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده : محمود خان احمدی

درد دل حبیبه شاید درد دل خیلی از خانم هایی باشد که ناجوانمردانه فدایی خودخواهی و لاابالی گری  همسرانشان می شوند و آتش اعتیاد همه زندگی شان را دود می کندهمه می گن سیزده شگون نداره / نحسه و بدبختی و غم می آره


اما من از هفده شگون ندیدم                              در بدری از این عدد کشیدم


تا سن هفده شنگول و شاد بودم                        از قید و بند دنیا آزاد بودم


دیپلممو گرفته بودم اون سال                             به این امید بودم که فارغ البال


درس بخونم تا مدرک دکترا                                 بشنو حالا دنباله ماجرا


یه شب ننم گفت حبیبه دخترم                          یه خواستگار داری خوب و محترم


زن مشد زلفِ علی پریروز                                 گفت می دی این دخترتو به نوروز؟


نوروز من زرنگه، اهل کاره                                کاری به کار دود و دم نداره


بساز و بفروشه تو کارش تکه                           اما سوادش کمه بی مدرکه


خنده نشست روی لبای بابام                         گفت این همون دوماده که من می خوام


کار بساز و بفروشی عالیه                             اگه بپسنده جای خوشحالیه


بگو بیاد برای خواستگاری                              یه بار ضعیفه حرف نه نیاری


یه هو منم مثل فنر پریدم /                             تو حرف بابا و ننم دویدم


گفتم بابا پس چی می شه درس من؟              من هدفم درسه و دکتر شدن


گفت حبیبه درس چی چیه ولش کن                پیر می شی و بعد آلاخون ولاخون


دخترا باید هر چه زود شوهر داد                       شانسه دیگه دوماد چی چی در بیاد


گیرم که دکتر شدی یا پرستار                         قربونتم تو این زمونه کو کار؟


رگ رگ این مهندسا، دکترا                            شاگرد شدن تو حجره تاجرا


پسر مشد یدا... توی میدون                          دکتره و می فروشه بند تنبون


کارم تو این زمونه پارتی می خواد                  چه شغل دولتی چه شغل آزاد


بدون پارتی خمیرت فطیره                             آدم بدون پارتی زود می میره


گفتم آخه، گفت گوش بده به حرفم                می بینی که ازدواج شده خیلی کم


این پسره خر شده، عقلش کمه                   بله بده حالا که کار محکمه


مراسم خواستگاری به پا شد                     آرزوهام دود شد و بر هوا شد


بله را گفتم و سیاه سر شدم                   قرار بود اون خر بشه، من خر شدم


عروسی برگزار شد و از اون روز                 دارم می سوزم تو آتیش نوروز


این پسره هم چله و هم نُنُر                    دم و دقیقه می کنه غر و غر


هر چی که می پزم می گیره ایراد            بر سر من می کشه داد و فریاد


یه وعده می خوره سه من غذا را            می گه چی بود این کوفت و زهر مارا


گفتن که نوروز بساز و بفروشه                بساز که نه اثاثو خوب می فروشه


بفروشی از اونه بسازی از من                کارم شده ساختن و زجر کشیدن


برده فروخته همه ی اثاثا                       لباسا را، همه جل و پلاسا


زیر لبش همیشه یک سیگاره               که بوی گند از دهنش می باره


لب واکنه یه چاه فاضلابه                     حرف زدنِ با او همه اش عذابه


چی کار کنم که در به در شدم من       امان از آن روزی که خر شدم من

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید