امروزيكشنبه, 07 خرداد 1396-- Sunday May 28 2017

ساعت 14:55:36

آخرین به روز رسانی : یک شنبه 23:17:54

 رادیو ابوالفضل
از دفتر خاطرات آزادگان

رادیو ابوالفضل

دوشنبه, 04 اسفند 1393 ساعت 09:08 کدخبر :8477
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده : سید جعفر موسوی

در آن سال ها در اردوگاه «موصل4» نه از اینترنت خبری بود و نه از فیس بوک و وایبر و واتس آپ و لاین و€¦که البته اگر هم بود به حال اسرای در بند هیچ فرقی نمی کرد. اما بدون خبر و اطلاعات روح فرسوده می گشت و به دنبال آن جسم نیز، ولی در صورت تغذیه روحی جسم را در بدترین شرایط هم می شد مقاوم نگه داشت.


در اوایل اسارت تنها منابع خبری عبارت بودند از روزنامه های کشور عراق شامل روزنامه های عربی زبان «الثوره» و «الجمهوریه» و «القادسیه» و یک روزنامه انگلیسی زبان به نام «بغدادآبزرور» و همچنین یک خبر نامه فارسی زبان به نام «حقیقت». روزنامه های غیر فارسی توسط مترجمین خبره ترجمه می شد و با تحلیل های سیاسی در بین آسایشگاه ها توزیع و قرائت می شد ولی این منابع خبری محدود روح تشنه اسرا را سیراب نمی کرد. از اینرو اسرا همیشه درصدد بودند تا رادیویی به دست آورند. یکی از نگهبانان عراقی اردوگاه که در طبقه دوم مستقر بود همیشه رادیویی به همراه داشت که بدجوری چشم اسرا را گرفته بود و بالاخره هم طی عملیاتی که چندین هفته به طول انجامید، توانستند شکارش کنند. ماجرا از این قرار بود که تمامی رفت و آمدها و حرکات نگهبان برای مدتی زیر نظر گرفته و در یک لحظه استثنایی رادیو را از اتفاعی 4 متری به پایین پرتاب کرده و فورا صحنه را ترک کردند.


نگهبان بیچاره بعد از بازگشت به محل نگهبانی هاج و واج به دنبال رادیو می گشت اما عملیات آنقدر به دقت و ظرافت پیش رفته بود که او حتی احتمال هم نمی داد کار اسرا باشد و شاید احتمال می داد که ربایش از طرف سربازی که از آن محل عبور می کرده رخ داده باشد.


از آن زمان به بعد اخبار و مطالب دریافت شده از رادیو با نهایت دقت و امنیت در اردوگاه منتشر می شد. به این صورت که یک نفر اخبار و مطالب را گوش می داد و می نوشت و روز بعد از هر آسایشگاه یک نماینده مطالب و خبرهای دریافتی را رونویسی کرده و شب هنگام برای اسرا قرائت می کرد. مطالب شامل اخبار، تفاسیر، تحلیل های خبری و مذاکرات قطعنامه 598 و نیز سخنرانی های ارزشمند بود.

 

کم کم رادیو میان اسرا جایگاه والایی پیدا کرد و اسم رمزی نیز برایش در نظر گرفته شد. رادیو در میان بچه ها به نام «سفره ابوالفضل» و به اختصار «سفره» مشهور شد و برای در امان ماندنش هر هفته مراسم دعا برگزار می شد. آزادگان پس از بازگشت به میهن رادیو را همراهشان آوردند.

ناگفته نماند که در بیشتر سال های اسارت استفاده از قلم و کاغذ به کلی ممنوع بود و همراه داشتن آن مجازات های سنگینی را در پی داشت ولی در سال های پایانی با اصرار و در خواست های چندین ساله و توسط صلیب سرخ استفاده از وسایل نوشتاری آزاد شد.
 (عکس بالای مطلب، هندزفری دست ساز اسرای ایرانی در اردوگاه های عراق است.)

از دفتر خاطرات « سید جعفر موسوی» یکی از آزادگان خمینی شهری

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید