امروزجمعه, 19 آذر 1395-- Friday Dec 09 2016

ساعت 11:36:07

آخرین به روز رسانی : پنج شنبه 09:55:11

ذره بين؛

از بوسه تا زباله داني

دوشنبه, 25 مهر 1390 ساعت 08:50 کدخبر :2807
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده : مهدی محقق

در كوچه پس كوچه­ هاي ديارمان، زنان و مردان سالخورده را بخصوص در گذشته ديده ­ايد كه خم شده، چيزي را از روي زمين برداشته، احترام و تكريم كرده و مي­ بوسيدند و در شكاف ديواري مي­ گذاشتند، اگر پشت سر آنها از روي كنجكاوي به شكاف­هاي در و ديوار مي­ نگريستي تا آن چيز گرانبها را بيابي، با كمال تعجب مي­ ديدي كه طلا و جواهري در كار نيست.

كناره­ اي يا تكه­ اي از نان است كه اينگونه مورد احترام قرار گرفته است.اگر از اين كهنسالان دليل كارشان را پرسيده باشي جواب آن­ها خيلي ساده بود، صغري و كبري نداشت، مقدمه و مؤخره­اي در كار نبود، اما و اگر هم نداشت، بمانند رفتارشان ساده و صادقانه بود، مي­گفتند:« نعمت خداست»

 

اين نگرش و تفكر كه همه چيز را نعمت خدا بدانيم رفتارمان را در همه مراحل زندگي تنظيم خواهد كرد، اصولاً در حالت طبيعي و افراد طبيعي، اعمال و رفتار هر انسان نشان دهنده طرز تفكر و اعتقادات اوست. هر عملي حتي بر اساس برخي تحقيقات مردن هم چهار چوبها و زيربناهايي دارد كه در مغز شكل گرفته و اصطلاحاً تئوريزه شده­ است. در غير اينصورت ما شاهد ظهور آن در فرد نخواهيم بود، هر رفتاري از انساني مي­ بيني بايد بدنبال اين باشيم كه او چه آموزش­ها و مطالب خامي دريافت كرده­ است كه كارخانه مغزش محصولي اينچنين توليد مي­ كند.

بنابراين رفتار زنان و مرداني كه مثال آورده شد و چنين شاكرانه است كه قدر نعمت­هاي خدا را مي­ دانند، بر اين مبنا استوار است كه خداي واحدي هست كه همه نعمت­ها از جانب اوست و بندگاني دارد كه نعمت­ها براي آن­ها آفريده شده است. اما همين خداي مهربان از كفران نعمت و شاكر نبودن بندگانش ناخرسند بوده و اسراف و زياده روي و ناسپاسي و ناشكري را بر نمي­ تابد و در آموزهاي ديني و قرآني به قدر شناسي و استفاده بجا و درست و به اندازه از نعمت­ها توصيه شده­است. اين يك قانون طبيعي است و تنظيم آن با آدمي است، شكر نعمت، سبب افزايش امكانات بشر خواهد شد و كفران نعمت آثار سوء و جبران ناپذيري بدنبال خواهد داشت، در همين مسأله نان، بي­توجهي در پخت نان از طرفي و خريد بي مورد و بيشتر از نياز و آشنا نبودن به روش­هاي نگهداري و حتي شكل آوردن نان سر سفره از طرف ديگر، منجر به ضايعاتي مي­ شود كه برخي آمارها ميزان آن را تا 30 درصد يعني هر صد كيلو سي كيلو اعلام كرده­اند كه تأسف بار است. اگر مانند آن پيرزن و پيرمرد، خود درگير مستقيم در كشت و برداشت و آرد كردن و پخت آن بوديم تك­تك سلول­هاي وجودمان، به ما يادآوري مي­كرد كه چه صدماتي در هر كدام از اين مراحل بايد كشيد و آنوقت البته خرده­هاي نان را هم مي­ بوسيديم و قدردان نعمت­هاي خدا بوديم.

اگر چه امروز علم سعي كرده است با طرح مسأله  بهره­ وري و يافتن راهكارهاي مديريتي و اجرائي، ميزان بهره­ برداري را افزايش دهد و انسان­ها را مجبور به كاهش مصرف و رعايت صرفه­ جوئي نمايد و از ديگر سو، طرفداران و متخصصين محيط زيست زنگ خطرها را در به­هدر رفتن منابع تجديدناپذير و نيز اثرات مصرف بي رويه در طبيعت بصدا درآورده اند ولي اعتقاد و باورمان به اينكه كفران نعمت نبايد كرد و قدر نعمت­هاي خدا را بايد دانست مانند ترمزي دروني كارگشا خواهد بود و آدم را مجبور به يافتن راه­هاي صرفه­ جوئي و استفاده صحيح و بهينه از نعمت­ها خواهد كرد.

هر شهروند مي­ تواند با در ميان گذاشتن تجارب شخصي در اين مورد سبب شود تا تعداد شكرگذاران واقعي افزايش يافته و ديگر هيچ نعمتي از نعمت­هاي خدا راهي زباله داني نشود.

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید