امروزيكشنبه, 14 آذر 1395-- Sunday Dec 04 2016

ساعت 03:55:47

آخرین به روز رسانی : شنبه 13:24:12

به مناسبت 12 اردیبهشت؛ روز کارگر

خدمات کارگران به جامعه و انتظارات متقابل

دوشنبه, 09 اردیبهشت 1392 ساعت 09:43 کدخبر :5479
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده :

در تقویم روز 11 اردیبهشت هر سال به نام روز کارگر نامیده شده است وجود چنین روزی خود نشانه اهمیت کار و کارگر می باشد، اما در عمل باید دید آیا گام های مثبتی برای این قشر زحمت کش برداشته  شد ه است تا انتظار خدمات مناسب از آن ها داشت و یا چالش هایی وجود دارد.جامعه کارگری شهرستان خمینی شهر بی شک نقش ارزنده ای در تولید ملی به عهده دارد و بدون تلاش شبانه روزی کارگران رسیدن به خود کفایی امکان پذیر نمی باشد.
اگر نبود تلاش این قشر زحمتکش آنچه ما در سر سفره خود مصرف می کنیم تا آنچه در ساخت سرپناه برای خود به کار می بریم در دسترس نبود.
بر اساس آمارهای رسمی، شهرستان خمینی شهر دارای 5 هزار و 290 کارگاه خانگی و غیرخانگی می باشد که چهارده هزار و 801 نفر در آن ها مشغول کسب رزق و روزی حلال هستند باید توجه کرد آنچه در آمار مذکور آمده مربوط به تعداد کارگرانی است که در سطح محدوده شهرستان مشغول به کار هستند ولی جامعه کارگری شهرستان منحصر به شاغلین در درون شهرستان نیست، بسیاری از آن ها در شهرک های صنعتی اطراف شهرستان همچون محمود آباد، ویلاشهر چرم شهر مشغول به کار می باشند، در واقع برخی مشاغل در تخصص کارگران خمینی شهری می باشد، از جمله این مشاغل می توان به مشاغل صنایع سنگ و نما کاری، صنایع چرم و پوست، مرغداری را نام برد.
به جز موارد ذکر شده کارگران فصلی مثل آنانی که در کشاورزی و باغات در فصول خاص مشغول می شوند و کارگران ساختمان را باید به مجموعه آن ها افزود.
بنابراین تعداد کارگران شهرستان قطعا بیش از تعدادی است که در آمارهای رسمی آمده است.
اما این قشر عظیم که در صد بالایی از ساکنین شهرستان را تشکیل می دهند باید در عمل از چند درصد امکانات جامعه بهره می گیرند آیا مسائل و معضلاتی ندارند و امنیت شغلی دارند.
امروزه بسیاری از کارگران از خدمات بیمه بهره ای نبرده و آن تعداد هم که بیمه هستند امکانات بیمه ای در شهرستان پاسخگویی آنها نیست.
علاوه بر این کارگران در محیط کار خود در معرض دو دسته تهدید و خطر هستند که یک ناشی از بیماری های ناشی از نوع شغل و حرفه است و دیگری به دلیل حوادث ناشی از کار گرفتاری کارگران سخت کوش به آسیب های ذکر شده دلایل متعددی دارد که از نبود آموزش کافی و همه جانبه گرفته تا نامناسب بود ن محیط کار را در بر می گیرد که البته نداشتن لوازم ایمنی مناسب نیز مزید بر علت است.
به گفته کارشناسانی که در امر حوادث کار و بیماریهای ناشی از آن صاحب نظر هستند متاسفانه روز به روز نه تنها از میزان این خطرات کاسته نمی شود بلکه افزایش نیز می یابد که دلایل خاص خود را دارد و امیدواریم در مطلب دیگری به آن بپردازیم.
از طرف دیگر وقتی کارگری دچار بیماری ناشی از کار و یا حادثه می شود متاسفانه به راحتی نمی تواند از مستمری و یا بیمه بهره بگیرد و اغلب به نوعی مظلوم واقع شده و تنها سرمایه خود یعنی توانایی کار کردن را از دست می دهد.
محرومیت دیگر کارگران را باید در نداشتن مراکز تفریحی ویژه خود دانست که حتی آنچه نیز به نام سالن ورزشی برای آن ها در نظر گرفته یا در اختیار دیگران است و یا شرایطی برای کارگران جهت استفاده اعلام می شود که در عمل حاصلش محرومیت است.
کمبود آموزش های افزایش مهارت و یا سخت بودن شرایط استفاده از آن و یا توجیه نبودن کارگر در استفاده از آن ها از دیگر معضلات این قشر است که نتیجه آن در جا زدن کارگر است.
به هر ترتیب رفع اشکالات موجود در راه کار و کارگری می تواند امیدها را برای نیل به خودکفایی و تولید ملی افزایش دهد و بدون توجه به این قشر زحمتکش و برخوردهای شعاری با آن ها افزایش تولید و خود کفایی تحقق نمی یابد.

مطالب مرتبط:

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید