امروزيكشنبه, 14 آذر 1395-- Sunday Dec 04 2016

ساعت 06:04:45

آخرین به روز رسانی : یک شنبه 08:01:56

 صنایع دستی خمینی شهر از دست می رود
گزارشی از وضعیت صنایع دستی شهرستان (1)

صنایع دستی خمینی شهر از دست می رود

شنبه, 26 مرداد 1392 ساعت 15:37 کدخبر :5887
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده : سارینا رفیع پور
صنایع دستی هر شهری نشانه هویت فرهنگ آن قوم است و بی دلیل نیست که در تقویم سراسری 25 خرداد به نام روز جهانی صنایع دستی نامیده شده است.

در گفتگویی با اصغر عرب، پیگیر وضعیت صنایع دستی، نقاط قوت و ضعف این صنایع و دغدغه های فعالان این حوزه شدیم. آنچه در ادامه می خو انید حاصل این گفتگوست.

 

صنایع دستی خمینی شهر قابلیت ثبت یونسکو را دارد


اصغر عرب کارشناس صنایع دستی به خبرنگار فرصت می گوید: صنایع دستی هر شهری نشانه از هویت شهر، بیان گر تاریخ و جغرافیای آن منطقه و نشانگر زحماتی است که گذشتگان برای فرهنگ کشیده اند بنابراین برای حفظ صنایع دستی باید نهایت تلاش را کرد. وی معتقد است برخی از صنایع دستی خمینی شهر مانند گیوه چینی، مسگری، نمد مالی وکلاه مالی، سفال و کاشی سازی، صنایع منبت و چوب از جمله صنایع دستی هستند که قابلیت ثبت یونسکو و جهانی شدن را دارند در حالی که تاکنون به ثبت میراث فرهنگی کشور هم نر سیده اند.

 

خمینی شهر در گذ شته 200 رشته صنایع دستی داشته، اکنون 10 الی 15 رشته بیشتر ندارد


این کارشناس در ارتباط با تعداد رشته های صنایع دستی در شهر می گوید: خمینی شهر به لحاظ تعدد صنایع دستی بسیار متنوع و فعال بوده به طوری که محصولات صنعت توپ دوزی خمینی شهر در گذشته نه چندان دور به خار ج از کشور صادر می شده است. توپ دوزها در بازارهای درب محکمه و درب سید فعال بودند. وی می افزاید: بعد از روند صنعتی شدن جامعه کم کم صنایع دستی از رونق افتاد به گونه ای که از 200 رشته صنایع دستی که در شهر پر رونق بودند اکنون 10 تا 15 رشته بیشتر فعال نیستند که اگر این تعداد نیز حمایت کافی نشوند از میان می روند.

 

مشکلات خاص فعالان صنایع دستی خمینی شهر

 

عرب با اشاره به برخی از مشکلات صنایع دستی می گوید: صادر نشدن محصولات صنایع دستی، درآمد ناکافی و مشتری، دیدگاه تفننی، کاربردی نبودن کالاها، حمایت کافی نشدن از جانب دولت و مسوولان از مشکلاتی هستند که فعالان صنایع دستی در همه جای کشور و دنیا با آن روبه رو هستند اما برخی از مشکلات و نابسامانی ها با این کمیت و کیفیت ویژه صنایع دستی خمینی شهر است. وی در ادامه به برخی از آن ها اشاره می کند و می گوید:


1- صنایع دستی خمینی شهر بازارچه متمرکزی ندارند مثلا تخت کش ها، نمد مال ها، مسگرها هیچ کدام بازارچه اختصاصی ندارند و در نتیجه خریدار و فروشنده نمی توانند یکدیگر را پیدا کنند.


2- فعالان صنایع دستی به دلیل به صرفه نبودن تولید به دنبال دلالی و خرید و فروش کالا که سود بیشتری دارد می روند.


3- کارگاه های چرم سازی، زهتابی و دباغی و رنگرز ها به دلیل نداشتن قطب صنعتی و مزاحم بودن به بیرون از شهر رانده شده اند که این امر سبب گسسته شدن چرخه تولید شده است.


4– بار فرهنگی و هنری صنایع دستی در خمینی شهر در حال کم شدن است و صنایع دستی در حال ماشینی شدن است.


5- از نظر آموزش ضعیف عمل شده است، صنایع دستی خمینی شهر قابلیت تدریس و رشته ویژه در دانشگاه ها را دارد.


6- گردشگری نبودن شهر لطمات بسیاری به صنایع دستی می زند.

 

جایگاه صنایع دستی خمینی شهر در استان به رغم این مشکلات


اصغر عرب رتبه شهرستان را در استان اصفهان به لحاظ رونق صنایع دستی اینگونه بیان می کند: ما اگر 3 معیار اساسی "تعداد شاغلین، فراوانی این کالاها و سرمایه گذاری برای این محصولات" را در نظر بگیریم من فکر می کنم خمینی شهر بعد از اصفهان، کاشان، شهرضا و نجف آباد قرار دارد.

 

استفاده از تجارب دیگران


وی معتقد است از اقداماتی که در شهرهای دیگر برای رونق صنایع دستی انجام شده می توان الگوبرداری کرد و می افزاید: برای مثال در نجف آباد فرش بافی رونق دارد بنابراین رشته فرش بافی در دانشگاه آزاد این شهر راه اندازی شد. وی می گوید: به نظر می رسد به دلیل رونق صنعت سنگ در خمینی شهر باید رشته های نظیر تز یینات سنگ، سنگ نما و یا با توجه به توان شهر رشته هایی مانند طراحی لباس و گیوه چینی راه اندازی شود. ایجاد موزه کوچک صنایع دستی توسط میراث فرهنگی و شهرداری که در خانه مجیر تامین شده بسیار کم است. شهر ما نیاز به بازارچه صنایع دستی دارد، شاغلین نیاز به حمایت دارند و دادن وام به تنهایی کافی نیست.


درگزارش بعدی از زوایای دیگری به موضوع خواهیم پرداخت.

مطالب مرتبط:

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید