امروزسه شنبه, 16 آذر 1395-- Tuesday Dec 06 2016

ساعت 21:47:51

آخرین به روز رسانی : سه شنبه 13:04:49

گفتگو با در و پنجره سازان خمینی شهری حرم های مطهر ائمه اطهار

دوشنبه, 29 آبان 1391 ساعت 13:29 کدخبر :4732
فرستادن به ایمیل چاپ
نویسنده :
اگر كار عاشورايي كرده باشي، اگر كار حسيني كرده باشي، اگر دل و جانت معطر به عشق ابا عبداله (ع) باشد؛

اگر كار عاشورايي كرده باشي، اگر كار حسيني كرده باشي، اگر دل و جانت معطر به عشق ابا عبداله (ع) باشد؛آن وقت است كه حس اين پير دلسوخته را درك مي كني وقتي كه بارها به ستاد بازسازي عتبات رفت و خواست كه به او هم اجازه دهند تا هر كاري كه مي گويند براي "حسين" انجام دهد اما مدام جواب"نه" مي شنيد چون هر بار از او نامه و معرف مي خواستند و او كه اين چيزها را نداشت، او يك دل عاشق داشت فقط!

نجار، هر دفعه دست خالي به خانه برگشت و ... اما امام همه اين رفت و آمدهاي بي جواب را مي ديد. اين شد كه خيلي اتفاقي يك مهندس قزويني او را دید و لطف خدا از اين دريچه شامل حالش شد تا او هم بشود استاد نجار كربلايي.

درهايي كه براي عتبات ساخته مي شود را در شهرهاي اصفهان و قزوين مي سازند، گاهي آنها را براي سوار كردن پيش او مي آورند و گاهي هم سفارش كار به خودش مي افتد.

با خلوص و گريه جواب سوالاتم را مي دهد، از در طرف بين الحرمين كه ساخته، از قالب بندي و چارچوب ساختن براي اكثر درهاي ورودي حرم، از ساختن در ورودي حرم اميرالمومنين (ع)، از چارچوب هايي كه براي حرم امامان غريب سامرا ساخته، از تعمير در قديمي دارالمساكين و حتي از اين كه حالا كه ديگر در ساختن نياز نيست "سنگ وادار"پايين پاي علي اكبر (س) شده است و شاگردي استادبنا را مي كند.

محمد ساحليان معروف به محمدآقا نجار، از قديم، منبر براي ذاكران اباعبداله (ع) مي ساخته آن هم از بهترين چوبي كه معروف به چنار تهرانيست. حالا هم از همان چوب ها كه 40 سال است مهمان دكان نجاري او هستند، براي خود اباعبداله و حريم حرمش در مي سازد. 67 ساله است و در طول عمرش كرامات زيادي از اهل بيت (ع) ديده است. مثلا همين 4 سال پيش كه با چشم خودش كرامتي ديد و بدجور منقلب شد، آن شبي كه در مسجد حنانه –جايي كه سر امام حسين (ع)يك شب آنجا بوده است- زن عربي را مي بيند با بچه اي در بغل با دست و پاهاي معلول. آن زن بچه اش را از 6 متري ضريح 8 گوشه اي كه مقام سر امام حسين است به طرف ضريح پرت مي كند و با زبان عربي حرف هايي مي زند و اشك مي ريزد. خود محمدآقا مي بيند كه هنوز 20 دقيقه اي نگذشته بوده كه آن بچه 12-10 ساله برمي خيزد و شروع به راه رفتن مي كند و به همراه مادرش از مسجد حنانه بيرون مي روند...

يا فرداي همان روز كه زير باران شديد نجف، از آقا اميرالمومنين (ع) طلب ناشتايي و ناهار مي كند تا راهي كربلا بشود و همان موقع يك نفر قزويني به او مي گويد كه اصفهاني! چي با امير مي گفتي؟! بلند شو بيا! و او متحير دنبال او مي رود تا خانه آیت اله خویی و همان جا ناشتايي مي خورد. بعد به او مي گويند كه دارالمساكين را تعمير كند و او بدون گرفتن دستمزد، اين كار را مي كند و ظهر بعد از نماز 52 غذا به او مي دهند و مي گويند 2 تا از غذاها مال خودت و 50 تا را به ايراني ها بده. عجيب اين كه بيرون از آن خانه، دقيقا 50 نفر ايراني را مي بيند و به آنها غذا مي دهد.

***

اما عشق به خدمتگزاري امام حسين (ع)، پير و جوان نمي شناسد. زن و مرد نمي شناسد. فقير و دارا نمي شناسد. كافي است كه اين در باز شود و تو را هم يكهو و ناغافل دعوت كنند؛ آن وقت است كه پابند مي شوي. اتفاقي كه در 12 سالگي محمدمهدي عسگري افتاد. آن روز كه همراه استادش به حرم امام رضا(ع) رفت تا قلمزني كند و اين شد كه حالا در 35 سالگي استادكار قلمزنيست و بسياري از قلمزني هاي درهاي نقره و طلاي حرم اهل بيت (ع) را انجام داده و نه تنها خودش كه پاي جوان هاي شهر را هم به اين افتخار باز كرده است.

از 6 سال پيش كه به دليل مهارتش براي اين كار انتخاب شد، پنجره قتلگاه، دو در نقره بالاي سر شهدا، در طلاي بالاسر علي اكبر (س)، ورودي داخل حرم، درهاي باب الزهرا، ايوان امير، درهاي حرمين كاظمين و... را قلمزني كرده است. طرح هاي روي اين كارها را خودش طراحي مي كند؛ نقش 110 گل عباسي با گل هاي پنج پري به نام پنج تن و 12 گل محمدي در گلدان به نام 12 امام كه اين نقش تا كنون انجام نشده بوده و البته اين كارها را با هماهنگي ستاد بازسازي و تاييد شوراي هنري انجام مي دهد. چون كاري كه در حرمين نصب مي شود به دليل حجم بالاي زوار بايد با حساب و كتاب پيش برود. مي گويد كه چون براي عتبات، هنرمندان كشورهاي زيادي فعاليت مي كنند بايد بهترين كار را عرضه كني كه كارت رد نشود. در اين 6 سال هيچ وقت بي وضو سر كار نرفته و سختي هاي كار را به جان و دل خريده تا نامش در زمره هنرمندان و استادكاران عاشورايي قرار بگيرد. اگرچه شغل محمد مهدي عسگري همين قلمزنيست اما به دليل اعتقادات مذهبي اش كه لازمه كار است هميشه تخفيفاتي براي ستاد در نظر مي گيرد و حقوق اين كار را خيلي با بركت مي داند.

خيلي پيش آمده كه وقتي كاري را تمام مي كند و قرار است كه آن كار به كربلا برده شود، خانواده و فاميلش مي روند و روي كار التماس دعايي مي نويسند و دلشان را به مشبك هاي آن كار قفل مي كنند تا به كربلا برود و سلام آنها را به ابا عبداله (س) برساند. گاهي براي نصب كار، خودش هم راهي مي شود و حتي گاهي براي تعميرات درهاي تخريب شده، مدت ها در سفر مي ماند. اما نه خانواده اش از اين كار گله دارند و نه خودش كه مگر مي شود يك خانواده مذهبي از همنشيني عزیزشان با زوار اباعبداله و از پرسه زدنش در حريم بين الحرمين حسين (ع) گله مند باشند؟

***

4 سال است برای حرم های مطهر ائمه اطهار (ع) کار می کند. 25 سال پیش که پا به عرصه هنر گذاشت کجا گمان می کرد روزگاری بیاید که این چکش های ریز و درشت را برای در و پنجره های این مکان های مقدس بالا و پایین کند و این طرح ها را روی این اجرام مقدس بیندازد. خودش می گوید: اینکه پا به این عرصه گذاشتم را مدیون دعای امام زمان (ع) هستم و تلاش ها و تربیت پدر و مادر و اجدادم خصوصا پدربزرگی که هر وقت کاری برایش می کردم دعایش این بود که زیارت امام حسین (ع) نصیبم بشود و نوکری اش. و حالا که 38 از عمرم می گذرد بارها به کربلا مشرف شده ام. گاهی هفته ای که هفت روز است را در دانشگاه اصفهان به همراه دیگر اعضای گروه به کار قلمزنی روی در و پنجره ها مشغول است و تا کنون توفیق پیدا کرده که روی درهای ورودی حرم حضرت امیر المومینن (ع)، امام حسین (ع)، امام موسی کاظم (ع)، امام جواد(ع) و در و پنجره قتلگاه کار کند حتی طرح ها را هم خودشان ارائه داده اند و از میان طرح های متعدد دیگر مورد پذیرش کارشناسان ایرانی و عراقی قرار گرفته است. می گوید: وقتی به حرم ائمه (ع) شرفیاب می شوم و دست و کار خودم را می بینم احساس شعف می کنم و خدا را شکر می نمایم که این توفیق را نصیب من کرده است. همیشه با وضو سر این کار می نشیند و در طی این چهار سال هرگز این کار برایش حالت تکرار به خود نگرفته است. می گوید: هر وجب از این کار، طرحی نو و بدیع دارد و همین ذوق و عشق ما را برای کار کردن بیشتر می کند. حسادت و رقابت در این کار گروهی اصلا جایی ندارد حتی اگر یک بچه کوچک هم تقاضا کرد تا اجازه بدهند یک چکش بزند، از او دریغ نمی کنند. خیلی وقت ها شده دانشجوها آمده اند، به همین در و پنجره های نیمه کاره دست به سینه سلام داده اند، عرض ادب کرده اند، اشک ریخته اند و...

می گوید: کار روی ضریح و در و پنجره های ائمه (ع) مثل کارهای عادی نیست خیلی سنگین تر است چون دقت مضاعفی می طلبد همین می شود که گاهی 5-4 ساعت کار می کنی اما تنها به اندازه یک ساعت کاریست که روی مثلا بشقاب و گلدان های معمولی کار کرده باشی.

علیرضا پیمانی سال هاست که به عنوان مداح کاروان به زیارت عتبات عالیات می رود و سال گذشته از جانب بعثه رهبری به مدت 45 روز صبح ها در حرم امام حسین (ع) به تلاوت زیارت عاشورا می پرداخت.

مطالب مرتبط:

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید